作者：Natcha Lee

我叫李嘉育，也有人叫我 Natcha 或 Jevy。
我是台灣與泰國的混血——爸爸是台灣人，媽媽是泰國華僑。我在台灣出生，卻在小學三年級那年，跟著媽媽回到泰國清邁生活，一直到考上碩士班才回到台灣。

如果說「家」可以被地理劃分，那我的成長，就是在兩個國家之間來回移動；
但如果說「家」也存在於時間裡，那我其實是，在兩種不同的「過年」之間長大的孩子。

只知道潑水的我：移動的起點

還記得剛到清邁的第一個暑假，我迎來人生第一次的潑水節——宋干節（Songkran Festival）。

那時候的我，其實什麼都不懂，只知道「要潑水」。從接近中午開始，天氣變得又悶又熱，大街小巷就像突然被啟動一樣，所有人開始拿著水桶、水槍互相攻擊。我還記得阿姨們帶著我、弟弟和表妹一起去 Big C 買水槍，準備迎接我們人生第一次的「戰爭」。

表妹是在清邁長大的，對這一切再熟悉不過。但我和弟弟，完全是新手。

學校也沒有例外。放假前的星期五，校園整個變成濕答答的戰場。操場、走廊、遊樂場，全都成了「高危險區域」。我第一次知道，原來玩水可以這麼瘋狂——以前的水，只存在於游泳池，但這裡的水，是會從四面八方飛過來的。

那天一下課，我看到表妹帶著她的朋友站在教室門口等我，準備「帶我出征」。在學校，她反而更像姐姐——會幫我問老師功課，會照顧我適不適應。

她問我要不要一起去潑校長。

我愣了一下，但她很自然地說：「只有宋干節才可以這樣啊。」

於是，我第一次看到平常嚴肅、備受尊敬的校長，全身濕透，笑著被學生追著潑水。老師們也完全放開，和學生一起打水仗。那一刻，權威與距離，好像都被水沖淡了。

對剛從台灣來的我來說，那不只是「好玩」，而是一種文化衝擊。
原來在某些時刻，權威可以被暫時解除，秩序可以被重新書寫，而連「穿什麼上學」這件事，也可以被重新定義。

從玩水到理解：文化如何被「教會」

在玩水的過程中，我也注意到，有些人臉上會抹著白白的粉。我和表妹都沒有擦。她說，因為阿姨們怕過敏，從小就不讓她用。我很好奇，回家後就問媽媽和阿姨們，那是什麼。

她們說，那叫「ดินสอพอง」，有些人會過敏，所以我們家小孩都避免使用。

但看我們一臉失望，阿姨還是去跟鄰居拿了一點，輕輕抹在我們手臂上。那是我第一次感受到，那種粉末碰到皮膚時，帶著微微涼意的觸感。當我和弟弟興奮地分享「潑水很好玩」時，大阿姨問了一句話：「你們知道為什麼要潑水嗎？」

我們答不出來。於是，大人們決定「補課」。

她們帶我們走到清邁護城河，讓我們看到整座城市如何進入節慶狀態。不只是當地人，還有來自世界各地的旅人。皮卡車載著滿滿的水桶與人群，在街道上移動，彼此潑水、歡笑。我們也看見佛像巡遊。人們用清水或花水輕輕澆在佛像上，象徵洗去過去一年的不順。走進寺廟時，一座座沙塔矗立著，代表人們將沙帶回寺廟，回饋與祈福。

那一天，我第一次意識到：
「水」不只是遊戲，而是一種文化語言用來清理、祝福，也用來連結人與人。

而除了水之外，「穿著」也是節慶的一部分。

在宋干節期間，許多泰國人會穿上帶有傳統元素的服飾。像是蘭納風格的上衣、印花布料，或是較為寬鬆、色彩鮮明的服裝。即使不是完整的傳統服飾，也常常會在日常穿搭中加入一點點文化元素，讓整個城市在視覺上產生一種微妙的轉變。

對我來說，那種感覺很特別。
不是完全回到傳統，而是在現代生活裡，短暫地讓傳統重新浮現。

被切開的時間：我們如何「錯過」彼此的過年

然而，對移動中的家庭來說，節慶從來不只是文化，而是現實的選擇題。

泰國的新年在四月，台灣的農曆新年在二月。當我們在泰國上學時，無法在農曆年回台灣；而當暑假來臨、可以回台灣時，卻正是媽媽在泰國過年的時間。

我們總是在「應該團聚」的時候，出現在另一個地方。

我記得有一年暑假，我和弟弟在台灣的廁所裡玩水，被阿嬤看到。我很自然地說：「我們在過潑水節。」

那一刻，她才意識到。原來我們回來的時間，正好是媽媽錯過自己文化中「新年」的時候。對移民家庭來說，「過年」不再是固定的，而是被迫在不同文化與制度之間重新安排。

有時候，我們不是選擇不回家，而是沒有一個時間，能同時成為所有人的「回家」。

爸爸的加入：跨越的不只是地理

一直到我大學時期，爸爸才第一次來清邁過宋干節。

過去，他長期在外工作，節慶對他來說，多半只是日曆上的標記。但那一年，他提早訂好機票，來到我們在泰國的生活場域。

我們開車繞著護城河，看著街上的人群。車外是濕透的城市，車內的他卻像孩子一樣興奮。他第一次看見這個對我們來說已經習以為常的節日，是如何在公共空間中，讓陌生人之間產生連結。

那不只是他第一次過宋干節，也是他第一次「走進」我們在另一個國家的日常。

之後幾年，他開始固定來清邁。即使塞在車陣裡動彈不得，被路人潑得滿車是水，他仍然覺得值得。

長大之後，節慶變成一種缺席

現在，我回到台灣已經五年。

這幾年間，我只回清邁過一次宋干節。2023年，我和爸爸一起回去陪媽媽過年。那一次，我也明顯感受到節慶的轉變——觀光客增加，語言變得多元，宋干節不只是地方文化，也成為全球化的節慶場景。

而今年，2026年，我沒有回去。爸爸已經退休，在清邁陪著媽媽。但我在台灣，獨自度過這個本該團聚的時刻。

小時候，我不覺得缺席有什麼重量；
但長大之後才發現，節慶真正讓人難過的，不是少了活動，而是少了可以一起參與的人。

在台灣，我們常被稱為「新二代」一個用來指涉跨國婚姻家庭子女的名字。但對我來說，這個詞不只是身分標籤，而是一種持續移動與轉換的位置。

我既不是完全在台灣長大的孩子，也不是從小在泰國成長的在地人。我在兩種語言、兩種教育制度、兩種節慶時間之間穿梭，也在不同的社會脈絡中，不斷學習如何介紹自己、解釋自己的家庭。

而所謂的「跨國家庭」，也不只是地理上的分散，更是一種日常經驗機票與假期的計算，是節慶時間的錯位，是某些重要時刻必然有人缺席的現實。

當我慢慢長大，我開始理解，「新二代」不是一種過渡，而是一種長期存在的生命狀態。我們學會在不同文化之間切換，也學會在無法同時擁有的情況下，重新定義「團聚」與「家」的意義。

在兩種文化之間，我學會的是「如何想念」

在移動的生命裡，我學會的不只是適應不同文化，而是如何在不同的時間系統裡，理解「家」的意義。

宋干節與農曆新年，不只是兩種節慶形式，而是兩種時間的軸線。當這兩條軸線無法重疊時，移民家庭就必須在其中做選擇，也必然承受「無法同時在場」的遺憾。

我開始理解，所謂的跨國成長，不只是擁有兩種文化，而是同時承擔兩邊的缺席。

而那些在節慶裡無法團聚的時刻，最後都變成了一種能力——
一種在不同地方生活，卻仍然記得彼此、持續想念的能力。

——————————————————————————————————————————————

Different Festivals?! — Us Moving Between Two New Years

My name is Lee Chia Yu, and some people also call me Natcha or Jevy.
I am of Taiwanese–Thai mixed heritage—my father is Taiwanese and my mother is Thai Chinese, known as Thai Chinese are people of Chinese descent in Thailand. I was born in Taiwan, but when I was in third grade, I moved with my mother to Chiang Mai, Thailand, and lived there until I returned to Taiwan for my master’s degree.

If “home” can be defined geographically, then my growth was a constant movement between two countries.
But if “home” also exists in time, then I am a child who grew up between two different “New Years.”

Only Knowing Water-Splashing: The Beginning of Movement

I still remember my first summer after arriving in Chiang Mai—it was my first Songkran Festival.

At that time, I didn’t really understand anything. I only knew it involved “splashing water.” Around noon, the weather became humid and hot, and suddenly the streets came alive. People everywhere were carrying buckets and water guns, “attacking” each other.

I remember my aunts taking me, my younger brother, and my cousin to Big C to buy water guns, preparing for our first “battle.”

My cousin, who grew up in Chiang Mai, was already very familiar with everything. But my brother and I were complete beginners.

School was no exception. On the Friday before the holiday, the entire campus turned into a wet battlefield. The playground, corridors, and walkways all became “high-risk zones.” I realized for the first time that water play could be this intense—before this, water only existed in swimming pools, but here, water came flying from everywhere.

After school that day, I saw my cousin waiting at the classroom door with her friends, ready to “take me into battle.” At school, she felt more like an older sister—helping me with teachers and making sure I adapted well.

She asked if I wanted to splash the principal.

I paused, but she casually said, “Only during Songkran can we do this.”

So I saw, for the first time, a usually serious and respected principal completely soaked, laughing while being chased by students. Teachers also joined in freely. In that moment, authority and distance seemed washed away.

For someone newly arrived from Taiwan, this was not just “fun”—it was a cultural shock.

I realized that at certain moments, authority can be temporarily suspended, order can be rewritten, and even what we wear to school can be redefined.

From Playing Water to Understanding: How Culture Is Taught

During the water fights, I noticed some people had white powder on their faces. My cousin and I didn’t use it. She said her aunties didn’t allow her to because of allergies.

I was curious and asked my mother and aunts later. They told me it was called “din sor pong” (ดินสอพอง), and some people are allergic to it, so children in our family avoid it.

But seeing our disappointment, my aunt still got some from a neighbor and gently applied it on our arms. It was my first time feeling its cool touch on the skin.

While my brother and I excitedly said, “Water splashing is so fun,” my aunt suddenly asked, “Do you know why we splash water?”

We couldn’t answer. So the adults decided to “give us a lesson.”

They brought us to the Chiang Mai moat and showed us how the entire city enters a festival state. Not only locals, but also travelers from all over the world. Pickup trucks filled with people and water buckets moved through the streets, splashing and laughing.

We also saw Buddha processions. People gently poured water or flower water over Buddha statues, symbolizing washing away misfortunes from the past year. Inside temples, sand stupas stood everywhere, representing returning sand to temples as merit-making.

That day, I realized: Water is not just play—it is a cultural language used for cleansing, blessing, and connecting people.

And beyond water, clothing is also part of the festival. During Songkran, many Thai people wear traditional-inspired outfits, such as Lanna-style tops, printed fabrics, or colorful loose clothing. Even without full traditional dress, people incorporate cultural elements into daily wear, transforming the visual atmosphere of the city.

For me, it felt special—not a full return to tradition, but a temporary resurfacing of tradition within modern life.

Time Cut Apart: How We “Miss” Each Other’s New Year

For mobile families, festivals are not only cultural—they are also logistical decisions.

Thailand’s New Year is in April, while Taiwan’s Lunar New Year is in February. When we were in school in Thailand, we couldn’t return to Taiwan for Lunar New Year. When summer came and we could return to Taiwan, it was exactly when my mother was celebrating New Year in Thailand.

We were always elsewhere when we were supposed to gather.

I remember one summer in Taiwan, my brother and I were playing with water in the bathroom, and my grandmother saw us. I casually said, “We’re celebrating Songkran.”

At that moment, she realised that we had returned during the time when my mother was missing her own cultural New Year.

For migrant families, “New Year” is no longer fixed—it is rearranged across cultures and systems.

Sometimes, it is not that we choose not to go home, but that there is no single time that allows everyone to be home.

Father’s Participation: Crossing More Than Geography

It wasn’t until my university years that my father first came to Chiang Mai for Songkran.

In the past, due to work, festivals for him were just calendar marks. But that year, he booked his flight early and came into our everyday world in Thailand.

We drove around the moat and watched the crowds. Outside the car was a soaked city, but inside, he was excited like a child. It was his first time seeing how this festival creates connection among strangers in public space.

It was not only his first Songkran—it was his first time stepping into our daily life in another country.

In the following years, he began coming regularly. Even stuck in traffic and soaked by water, he still felt it was worth it.

Growing Up: Festivals Becoming Absence

Now I have been back in Taiwan for five years.

During this time, I only returned to Chiang Mai for Songkran once. In 2023, I went back with my father to spend the New Year with my mother. I also noticed how the festival had changed—more tourists, more languages, Songkran becoming not only local culture but a global festival scene.

This year, 2026, I did not return. My father has retired and is staying with my mother in Chiang Mai. But I am in Taiwan, spending this moment alone.

When I was young, absence had no weight.
But when I grew up, I realized what hurts most about festivals is not the absence of activities, but the absence of people.

In Taiwan, we are often called “new second-generation,” referring to children of transnational families. But for me, it is not just a label—it is a position of constant movement.

I am neither fully a Taiwanese child nor fully a local Thai child. I move between languages, education systems, and festival calendars, constantly learning how to introduce myself and explain my family.

Cross-border families are not only geographically dispersed—they are lived through flight tickets, holiday planning, time misalignment, and inevitable absence.

I slowly understand that being “new second-generation” is not a transition, but a long-term condition of life. We learn to switch between cultures, and also learn to redefine “reunion” and “home.”

Between Two Cultures: Learning How to Miss

In a life of movement, what I learned is not only adaptation, but how to understand “home” within different systems of time.

Songkran and Lunar New Year are not just festivals—they are two different temporal axes. When they do not overlap, families must choose, and inevitably live with absence.

Cross-border growth is not just having two cultures—it is carrying both sides’ absences at once.

And all the moments of not being together eventually become a capacity:

the ability to live in different places, yet still remember and continue to miss each other.

——————————————————————————————————————————————

เทศกาลที่แตกต่าง?! — พวกเราที่เคลื่อนที่อยู่ระหว่างสองปีใหม่

ฉันชื่อ หลี่เจียยวี่ และบางคนเรียกฉันว่า Natcha หรือ Jevy
ฉันเป็นลูกครึ่งไต้หวัน–ไทย พ่อเป็นชาวไต้หวัน แม่เป็นไทยเชื้อสายจีน ฉันเกิดที่ไต้หวัน แต่เมื่อเรียนอยู่ชั้นประถมปีที่ 3 ฉันย้ายไปอยู่เชียงใหม่กับแม่ และอยู่ที่นั่นจนกลับมาไต้หวันตอนเรียนปริญญาโท

ถ้า “บ้าน” ถูกนิยามด้วยพื้นที่ ชีวิตของฉันคือการเคลื่อนที่ไปมาระหว่างสองประเทศ
แต่ถ้า “บ้าน” ยังมีอยู่ในเวลา ฉันก็คือเด็กที่เติบโตอยู่ระหว่าง “ปีใหม่” สองแบบ

จากการรู้จักแค่การสาดน้ำ: จุดเริ่มต้นของการย้ายถิ่น

ฉันยังจำได้ถึงฤดูร้อนแรกหลังย้ายไปเชียงใหม่—นั่นคือเทศกาลสงกรานต์ครั้งแรกของฉัน

ตอนนั้นฉันยังไม่เข้าใจอะไรเลย รู้แค่ว่าต้อง “สาดน้ำ” เท่านั้น พอถึงช่วงเที่ยง อากาศร้อนชื้น และทันใดนั้นถนนก็เหมือนถูกปลุกให้มีชีวิต ผู้คนถือถังน้ำและปืนฉีดน้ำไล่สาดกันไปมา

ฉันจำได้ว่าอา ๆ พาฉัน น้องชาย และน้องสาวที่เป็นลูกพี่ลูกน้องไป Big C เพื่อซื้อปืนฉีดน้ำ เตรียมตัวสำหรับ “สงคราม” ครั้งแรกของเรา

น้องสาวที่โตที่เชียงใหม่คุ้นเคยกับทุกอย่างดี แต่ฉันกับน้องชายยังเป็นมือใหม่

ที่โรงเรียนก็ไม่ต่างกัน วันศุกร์ก่อนปิดเทอม โรงเรียนทั้งโรงกลายเป็นสนามรบที่เปียกชุ่ม สนามเด็กเล่น ทางเดิน ห้องเรียน ทุกที่กลายเป็น “พื้นที่เสี่ยง”

ฉันเพิ่งรู้ว่าน้ำสามารถ “สนุก” ได้ขนาดนี้—เพราะก่อนหน้านี้น้ำมีอยู่แค่ในสระว่ายน้ำ แต่ที่นี่ น้ำมาจากทุกทิศทาง

หลังเลิกเรียนวันนั้น น้องสาวมายืนรอหน้าห้อง พร้อมจะพาฉัน “ออกศึก”

ที่โรงเรียน เธอดูเหมือนพี่สาวมากกว่า คอยช่วยถามการบ้าน และดูว่าฉันปรับตัวได้ไหม

เธอถามว่าอยากไปสาดน้ำใส่ “ผู้อำนวยการ” ไหม

ฉันชะงัก แต่เธอบอกว่า “มีแค่ช่วงสงกรานต์เท่านั้นแหละที่ทำได้”

แล้วฉันก็เห็นผู้อำนวยการที่ปกติจริงจัง ถูกสาดน้ำจนเปียกทั้งตัว และหัวเราะไปพร้อมกับนักเรียน ครูเองก็เล่นน้ำกันอย่างอิสระ

ในวินาทีนั้น “อำนาจ” และ “ระยะห่าง” เหมือนถูกน้ำชะล้างออกไป

สำหรับเด็กที่เพิ่งมาจากไต้หวัน นี่ไม่ใช่แค่ความสนุก แต่มันคือ “การกระทบทางวัฒนธรรม”

จากการเล่นน้ำสู่ความเข้าใจ: วัฒนธรรมถูก “สอน” อย่างไร

ระหว่างเล่นน้ำ ฉันสังเกตเห็นว่าบางคนมีแป้งสีขาวบนหน้า ฉันกับน้องสาวไม่ได้ใช้ เธอบอกว่าน้า ๆ ไม่ให้ใช้เพราะแพ้

ฉันสงสัยจึงไปถามแม่และน้า ๆ เขาบอกว่านั่นเรียกว่า “ดินสอพอง” บางคนแพ้ จึงไม่ให้เด็กใช้

แต่เมื่อเห็นพวกเราผิดหวัง น้าก็ไปขอจากเพื่อนบ้านมา แล้วทาบาง ๆ ที่แขนเรา มันเย็น ๆ แปลก ๆ บนผิว

ขณะที่ฉันกับน้องชายบอกว่า “สนุกมากเลย” น้าก็ถามว่า“รู้ไหมว่าทำไมต้องสาดน้ำ?”

พวกเราตอบไม่ได้ ผู้ใหญ่จึงพาเราไป “เรียนรู้”

พวกเขาพาเราไปที่คูเมืองเชียงใหม่ และให้เห็นว่าทั้งเมืองเข้าสู่สภาวะเทศกาล ไม่ใช่แค่คนท้องถิ่น แต่มีนักท่องเที่ยวจากทั่วโลก รถกระบะเต็มไปด้วยคนและถังน้ำแล่นไปตามถนนพร้อมเสียงหัวเราะ

เรายังเห็นขบวนพระพุทธรูป ผู้คนรดน้ำเบา ๆ บนพระพุทธรูปเพื่อชำระสิ่งไม่ดีของปีที่ผ่านมา และในวัดมีเจดีย์ทรายมากมาย เป็นการนำทรายกลับวัดเพื่อทำบุญ

วันนั้นฉันเข้าใจว่า:

“น้ำ” ไม่ใช่แค่การเล่น แต่เป็น “ภาษาทางวัฒนธรรม” ที่ใช้เพื่อชำระล้าง อวยพร และเชื่อมโยงผู้คน

นอกจากน้ำแล้ว “การแต่งกาย” ก็เป็นส่วนหนึ่งของเทศกาล ผู้คนมักใส่เสื้อผ้าที่มีองค์ประกอบแบบล้านนา หรือผ้าลายสีสันสดใส แม้ไม่ใช่ชุดพื้นเมืองเต็มรูปแบบ แต่ก็มีการผสมผสานวัฒนธรรมลงในชีวิตประจำวัน

สำหรับฉัน มันคือการที่ “ประเพณี” กลับมาปรากฏในโลกสมัยใหม่ชั่วคราว

เวลาที่ถูกแยกออกจากกัน: เรา “พลาด” ปีใหม่ของกันและกันอย่างไร

สำหรับครอบครัวข้ามชาติ เทศกาลไม่ใช่แค่วัฒนธรรม แต่เป็น “โจทย์ของชีวิตจริง”

ปีใหม่ไทยอยู่เดือนเมษายน ส่วนปีใหม่จีนอยู่เดือนกุมภาพันธ์ ตอนเราอยู่โรงเรียนที่ไทย เรากลับไต้หวันช่วงตรุษจีนไม่ได้ และช่วงที่กลับไต้หวันได้ก็คือช่วงปิดเทอมใหญ่ ซึ่งตรงกับช่วงที่แม่อยู่ไทย

เรามัก “อยู่คนละที่” ในเวลาที่ควรจะอยู่ด้วยกัน

ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่ง ตอนอยู่ไต้หวัน ฉันกับน้องเล่นน้ำในห้องน้ำ แล้วคุณย่ามาเห็น ฉันพูดอย่างธรรมดาว่า “เรากำลังฉลองสงกรานต์อยู่”

ตอนนั้นเองที่เธอเข้าใจว่า ช่วงเวลาที่เรากลับมา คือช่วงที่แม่กำลัง “พลาด” ปีใหม่ของตัวเอง

สำหรับครอบครัวข้ามถิ่น “ปีใหม่” ไม่ได้มีเวลาตายตัวอีกต่อไป แต่มันถูกจัดใหม่ตามระบบชีวิต

พ่อกับการเข้ามามีส่วนร่วม: ข้ามมากกว่าระยะทาง

จนถึงช่วงมหาวิทยาลัย พ่อของฉันเพิ่งมาครั้งแรกในช่วงสงกรานต์ที่เชียงใหม่

ก่อนหน้านั้นเขาทำงานตลอด เทศกาลเป็นเพียงวันในปฏิทิน แต่ครั้งนั้นเขาจองตั๋วล่วงหน้าและเข้ามาในโลกชีวิตของเรา

เราขับรถรอบคูเมือง มองผู้คนข้างนอกที่เปียกทั้งเมือง ส่วนพ่อในรถกลับตื่นเต้นเหมือนเด็ก

นี่ไม่ใช่แค่ครั้งแรกที่เขาเห็นสงกรานต์ แต่เป็นครั้งแรกที่เขา “เข้ามา” ในชีวิตประจำวันของเราอีกประเทศหนึ่ง

หลังจากนั้นเขาก็เริ่มมาบ่อยขึ้น แม้รถจะติดและตัวเปียก เขาก็ยังบอกว่าคุ้มค่า

เมื่อโตขึ้น: เทศกาลกลายเป็น “ความขาดหาย”

ตอนนี้ฉันกลับมาอยู่ไต้หวันมา 5 ปีแล้ว

ในช่วงนี้ ฉันกลับเชียงใหม่ช่วงสงกรานต์เพียงครั้งเดียว คือปี 2023 ที่ฉันกลับไปกับพ่อเพื่ออยู่กับแม่ช่วงปีใหม่ ตอนนั้นฉันเห็นการเปลี่ยนแปลงของเทศกาล—นักท่องเที่ยวเพิ่มขึ้น ภาษาเปลี่ยนไป สงกรานต์กลายเป็นพื้นที่เทศกาลระดับโลก

ปี 2026 นี้ ฉันไม่ได้กลับไป พ่อเกษียณแล้วอยู่กับแม่ที่เชียงใหม่ ส่วนฉันอยู่คนเดียวในไต้หวัน

ตอนเด็ก ฉันไม่เคยรู้สึกว่าการ “ไม่อยู่” มีน้ำหนัก
แต่เมื่อโตขึ้น ฉันเข้าใจว่า สิ่งที่เจ็บที่สุดของเทศกาล ไม่ใช่การขาดกิจกรรม แต่คือการขาด “คนที่อยู่ด้วยกัน”

ในไต้หวัน เรามักถูกเรียกว่า “คนรุ่นใหม่รุ่นที่สอง” แต่สำหรับฉัน นี่ไม่ใช่แค่ป้ายชื่อ แต่มันคือสภาวะของการเคลื่อนที่ตลอดเวลา

ระหว่างสองวัฒนธรรม: การเรียนรู้วิธี “คิดถึง”

ในชีวิตที่เคลื่อนที่ สิ่งที่ฉันเรียนรู้ไม่ใช่แค่การปรับตัว แต่คือการเข้าใจ “บ้าน” ในระบบเวลาที่ต่างกัน

สงกรานต์และตรุษจีนไม่ใช่แค่เทศกาล แต่คือ “แกนเวลา” สองเส้น เมื่อไม่สามารถทับซ้อนกันได้ ครอบครัวก็ต้องเลือก และต้องยอมรับการขาดหาย

การเติบโตข้ามชาติไม่ใช่แค่มีสองวัฒนธรรม แต่คือการแบกรับ “การไม่อยู่พร้อมกัน”

และช่วงเวลาที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันทั้งหมด สุดท้ายกลายเป็นความสามารถอย่างหนึ่ง—

ความสามารถในการอยู่ต่างที่ แต่ยังคงจำกัน และยังคงคิดถึงกันต่อไป